ΣΚΕΨΗ ΠΑΡΑΝΟΪΚΆ ΗΛΙΘΙΑ ΑΛΛΑ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ

       
Ύστερα από τόσα πολλά φάουλ
απορώ που δεν έγινε πέναλτι.
Όχι με την ποδοσφαιρική έννοια 
και την ανάλογη βραχνάδα, βεβαίως,
αλλά με την έννοια που του δίνει
ο συναισθηματικά επιβαρυμένος άνθρωπος
της διπλανής πόρτας.
Κι αυτό γιατί, αδερφέ μου, θα ρωτήσεις 
Θα μπορούσα να απαντήσω,
αλλά δεν το κάνω γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ,
όχι μόνο απάντηση αλλά και ερμηνεία του φαινομένου.
Τότε πόθεν πηγάζει η αρχική σου παράθεση λέξεων
αφού δεν υπάρχει νόημα, θα ξαναρωτήσεις.
Τότε, εγώ, απλά θα γελάσω, ή μάλλον θα καγχάσω,
γιατί το μόνο που έχω ως απάντηση,
τουλάχιστον σ' αυτό, είναι πολύ απλό έως απλοϊκό.
Είναι τόσο βαθιά ριζωμένο μέσα μου,
που συνέχεια κοχλάζει βαραίνοντας με,
ζητώντας να εξωτερικευτεί,
απαιτώντας να καταγραφεί,
οικειοθελώς, βεβαίως, από μεριάς μου, 
αλλιώς σε αντίθετη περίπτωση υπάρχει μόνο μια ποινή:
Θάνατος! Όχι βέβαια ο κλασικός, αυτός που ξέρω,
δηλαδή η σιωπή των σκέψεων -αυτό θα ήταν λύτρωση-
αλλά, θάνατος όλων των άλλων σκέψεων και ύπαρξη μόνο αυτής
διαμέσου όλης της φυσικής μου ύπαρξης.
Όχι αδερφέ μου, αυτό δεν είναι θάνατος.
Τότε τι είναι;
Η ΚΟΛΑΣΗ επί της γης,
για πάντα.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ                                                      28/02/2020

ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Υπάρχουν μέρες που ξυπνούν οι μνήμες, τότε  ο νους ορίζει το χέρι και έτσι, αναπόφευκτα και εμφατικά, εμφανίζεται στο χαρτί η δημιουργία, που κάθε φορά αποκαλείς το  αριστούργημα σου, μέχρι να έρθει το επόμενο.

       Όταν δημιουργείς φωνάζει κάτι μέσα σου, ουρλιάζει θα ήταν η σωστότερη λέξη να περιγράψει αυτό που συντελείται. Ωστόσο ενώ η δημιουργία είναι αυτό που επιζητά ο κάθε δημιουργός, η απογοήτευση της απόρριψης, της μη ευοδωμένης προσπάθειας προς την αναγνώριση υπερισχύει κάθε εσωτερικής φωνής και οδηγεί στην καταπίεση, στον καταπνιγμό της και τελικά στην αποσιώπηση της.

         Όλα αυτά, βέβαια, αντιστρέφονται και λησμονιούνται ευθύς αμέσως και αναλόγως βεβαίως με την ξαφνική και ευδαιμονική αναγνώριση μέσω της επιτυχίας. Και ακριβώς εδώ είναι που υπάρχει αυτή η διαφωνία, ο προβληματισμός, η διαρκής και ανελέητη αντιπαράθεση μεταξύ των δημιουργών.

           Η πλευρά των ορθοδόξων και εκπληκτικά αισιόδοξων, επίμονα προτρέπει στην συνέχιση της δημιουργίας και στην εσωτερική υποβοήθηση της φωνής να συνεχίσει το έργο της. Ο λόγος αυτής της επιμονής είναι, όπως επιτακτικά σημειώνουν, ότι σημασία έχει η καταγραφή της δημιουργίας και ουχί η αναγνώριση της.

           Ελκυστικό βεβαίως, ωστόσο ανατριχιαστικά εγωιστικό και υπερφίαλο. Προϋποθέτει καταρχήν το πραγματικό ταλέντο και την ύπαρξη πραγματικής δεινότητας ως προς τον δημιουργό.

            Πράγμα που είναι βεβαίως και οξυμώρως περίεργο γιατί μπορεί να πιστοποιηθεί μόνο μέσω της αναγνώρισης. Άρα λοιπόν το όλο θέμα  βασίζεται σε μια οξύμωρη υπόθεση που δεν στηρίζεται πουθενά.

               Οπότε εγώ ως ένας παραβάτης της ζωής, και  ως ένας δημιουργός άσημος μεν, αλλά υπέρμετρα εγωιστής και πιστεύων ακραδάντως ότι είναι ο καλύτερος όλων γιατί να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο δίλημμα;

                       Ως ένας παραβάτης της ζωής δεν ακούω κανέναν και κάνω ό,τι θέλω εγώ.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ 10/11/2017

ΑΠΩΛΕΙΑ

Προσπαθώ κάθε φορά
που η μορφή σου εμφανίζεται
-ένα νεφέλωμα του νου, ψευδαίσθηση-
να εξερευνήσω τα αίτια
στα βάθη του μυαλού μου
στα άδυτα της σκέψης μου
και κάθε φορά βρίσκω διαφορετική αλήθεια.
Δυσδιάκριτα τα αίτια
μα πόσο φανερό το αποτέλεσμα!
Έφυγες...
Απώλεια που απλά πληγώνει
Τίποτα άλλο


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 19/11/2013

ΙΣΩΣ

Μ' αγαπάς;
Τόσο όσο σ' αγαπώ κι εγώ;
Ίσως μ΄αγαπάς ακόμα πιο πολύ
Ίσως τολμήσεις να κινήσεις βουνά
για χάρη μου
Ίσως βαλσαμώσεις τη ψυχή μου
με ένα σου μόνο βλέμμα
Ίσως χαμογελάσεις το πρωί
σαν ξυπνήσεις δίπλα μου
Ίσως ακολουθήσεις αγόγγυστα
το δικό μου μονοπάτι
Ίσως μπορέσεις να δεις
αυτά που βλέπω εγώ σε σένα.
Ίσως τα κάνεις όλα αυτά
Αν μ' αγαπάς
Ίσως



ΔΗΜΗΤΡΗΣ     12/5/2013

ΑΓΝΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ

Μόνιμα το χαμόγελο στα χείλη
σε όσους γνωρίζουν σπέρνει πανικό
Δεν είναι τυχαία η μοναχικότητα,
αναίτια η σκληράδα
τα πέτρινα χαρακτηριστικά
Το παγωμένο χέρι
δεν εμφανίστηκε ξαφνικά
Είναι αποτέλεσμα άδικης επίθεσης
σε αγνό βλαστό που σκλήρυνε
και έβγαλε αγκάθια,
ματώνοντας κάθε χέρι
που τολμά να τον αγγίξει
Κι ήταν- θεέ μου-τόσο αγνός!
Όταν είδε το ψέμα και τον εμπαιγμό
δεν το κατάλαβε
παρά μόνο σαν ύψωσαν το ανάστημα τους
-θλιβεροί μες στην ασχήμια τους-
Η φωνή του ακούστηκε πέρα μακριά
Σπαρακτική!
Σαν να βγήκε από μέσα μου
Τώρα μόνιμα το χαμόγελο στα χείλη
σε όσους γνωρίζουν σπέρνει πανικό

ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ελευθεροτυπία έγκυρη και αδέσμευτη
όπως λέει, έτσι ή παρόμοια,
το κάθε λογότυπο
ταγμένη καθημερινά να καταγράφει
γεγονότα και συμβάντα σημαντικά.
Τουλάχιστον όπως τα αντιλαμβάνεται
ημέρα με την ημέρα
εκείνη η πρωινή συνάθροιση των συντακτών.
Πολλοί οι αναγνώστες
λάθρα μερικοί αλλά αναγνώστες.
Γνώμες διαμορφωμένες
γνώμες της πρώτης σελίδας,
έξη καθημερινή και δημοφιλής η ανάγνωση της.
Δικαίωση η ενημέρωση για σκεπτόμενα πνεύματα
απαραίτητη ψευδαίσθηση για τους παλιούς
που θριαμβεύει ξορκίζοντας γύψινες εποχές.
Παραφωνία μοναδική, εκείνοι οι άνοοι
-νεαροί ανεγκέφαλοι, όπως τους αποκαλούν-
με απίθανα συνθήματα
που στις μικρές τους παρέες
συνέχεια λένε:
Κατανοητή αυτού του τύπου η ενημέρωση
αλλά όχι αποδεκτή!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Όταν κάποτε,
βγαίνοντας από την παράξενη λήθη,
με αναζητήσεις
εγώ θα είμαι μακριά.
Όταν κάποτε,
νικήσεις το θηρίο που σε διαφεντεύει
ζητώντας την ευωδιά του κορμιού μου
θα ανακαλύψεις
τα λουλούδια νεκρά.
Και εγώ που τώρα σε θέλω
συναντώ την άρνηση.
Όμως διακρίνω την ανάγκη
μέσα από κεκαλυμμένες κινήσεις,
που απεγνωσμένα
προσπαθείς να κρύψεις.
Τι κρίμα!
Τι πόνος Θεέ μου.
Δεν μπορώ!
Δεν μπορώ να περιμένω
να αποκαλυφθείς.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ    14/10/2012

ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Η ζωή των έτοιμων ανθρώπων
η ζωή που με μανία περισσή,
υπερασπίζονται
έχει την πλειοψηφία.
Κάθε συναίσθημα,κάθε σκέψη
ο ίδιος ο ήλιος
όλα δικά τους είναι.
Τρέμε αν τα αμφισβητήσεις
Τρέμε αν εναντιωθείς στο δίκιο τους
Δεν έχεις θέση στο πετσί τους
μήτε δουλειά, μήτε τροφή.
Το άδικο στη στιγμή γίνεται δίκαιο
και το χαμόγελο παγώνει
Μπορείς να φύγεις,
ή μικρός και ασήμαντος να γίνεις.
Εάν θες,
μπορείς και να σιωπήσεις
Γίνε ακόμα και όμοιος
θα σε προσέξουν,
θα σου σταθούν.
Μα μην ζητάς να τους αλλάξεις,
μη ζητάς να επαναστατήσεις.
Η ζωή των έτοιμων ανθρώπων
η ζωή που με μανία περισσή,
υπερασπίζονται,
έχει την πλειοψηφία...



ΔΗΜΗΤΡΗΣ        15/09/2012

ΙΚΕΣΙΑ

Ήξερες οι δυνατές αγάπες
για πάντα μένουν
μα, εκείνο το τραγούδι τι ήθελε να πει;
Όχι, στη τύχη δεν θα το άφηνες!
Παιδεύτηκες, τα μάτια άστραψαν
τη λύση βρήκαν
Ερωτευμένη Μάγισσα εσύ
Έγινες χρυσό κελί
το αηδόνι σου να φυλακίσεις
τα θλιμμένα μάτια του αγνόησες
και το κλειδί στην άμμο έθαψες
μην τύχει και βρεθεί
Τους ελεήμονες θεούς πολέμησες
όταν τις ικεσίες άκουσαν και τις σειρήνες έστειλαν
να το απελευθερώσουν
Γιατί; Τι θέλουν;
Εδώ εσύ,
το χρόνο δωροδόκησες να μείνει μακρυά του
πότισες με δάκρυα  τη γη,
για να τραφεί με νέκταρ και αμβροσία
και με το αίμα της καρδιάς σου
έρανες τα διψασμένα χείλη του
Μα τι ειρωνεία!
Όλα αυτά κι αν έκανες
σε μια στιγμή τα ξέχασες
όταν συνειδητοποίησες
πως δεν έχει ενδιαφέρον πια!
Το φυλακισμένο αηδόνι δεν τραγουδά
μαραζωμένο χάνει κάθε ομορφιά
κι απλά έφυγες μακριά
Αγάπη μου!
Πίσω γύρισε μόνο για μια στιγμή
τόσο χρειάζεται
                          να με ελευθερώσεις...


ΔΗΜΗΤΡΗΣ                            01/07/2012

ΦΩΤΙΑ

ΦΩΤΙΑ

Φωτιά! 

φώναξε κάποιος και έφυγε αλαφιασμένος

"τουλάχιστον να σωθώ εγώ", 

έτσι του είπαν, έτσι σκέφτηκε,

πήρε μαζί και τη ζωή του, 

έτσι νόμιζε,

μα δεν κράταγε παρά αποκαΐδια. 

Θύμωσε!

Κανείς εμένα δεν βοηθάει

το συμπέρασμα, αβίαστο, ανεξερεύνητο

στα βάθη του μυαλού του. 

Ο πόνος σύμβουλος, η οργή τιμόνι.

Μαζεύτηκαν πολλοί, ο όχλος δεν αργεί

Κάποιος θα πληρώσει...

-Μη, μην περνάς από κει. Δεν βλέπεις;

Το αίμα κοχλάζει, το άδικο θα πέσει!

-Δεν έφτασα ως εδώ για να γυρίσω πίσω,

δεν είναι ώρα τώρα να λιποψυχήσω

Οι άνθρωποι θα καταλάβουν

ήρθα εδώ για να βοηθήσω. 

Παχιά τα λόγια, αδύναμα 

Όμως η φωτιά καίει τα πάντα

μαζί με τη ζωή

Που μένει άδεια 

Όταν τρέχεις με ψυχή γυμνή 

για να σωθείς.

Έτσι... 

-Μην περιμένεις οίκτο

Αφού δεν βοήθησες το βιός μου να σωθεί

Αφού άφησες τη γη αβοήθητη να ερημώσει

η αλωνιστική μηχανή σε περιμένει. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ 06/08/21

 

ΓΥΝΑΙΚΑ

Εκεί που αφύσικα γεννήθηκε
χώμα, νερό, λάσπη
ένας καμβάς ευφυούς δημιουργίας
να συνεχίσει η ζωή χωρίς παρεμβολές
Εδώ σήμερα έφτασε μέσα στους αιώνες
να ανοίξει τον ασκό
σπέρνοντας διχόνοια και αγάπη
μίσος και κατανόηση
άδολα συναισθήματα
ισόποσα κατανεμημένα
στους ξεχασμένους
Ανάγκη, καταχρηστικά άχρηστη


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 01/04/2012

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Δεν θέλω να διαβάζω
νομίζω κακό πως κάνω
πως εαυτό επηρεάζω
Πολλοί μου λένε
ΟΧΙ, κάνεις λάθος
τιθάσευσε την εγωιστική σου φύση!
Πρέπει λένε να καλλιεργώ το ταλέντο.
Έχω; Να τους πιστέψω;
Η μήπως απλώς περπάτησα
στη σελήνη του μυαλού μου τη φωτεινή
Να, όπως όταν τη κοιτάς από μακριά
να 'χει το παν μέσα της
σε έρημη αμμουδιά
με μια φωτιά δυό κιθάρες και ένα βλέμμα
που σε κοιτά επίμονα, ερωτικά
-Αχ, πως μ' αρέσει, όταν έτσι με κοιτάς-
Η μήπως χάθηκα στη σκοτεινή πλευρά της
ξέρεις, με τους τεράστιους κρατήρες
παντού ξηρασία και απέραντη ερημιά
-Αχ πως φοβάμαι τη μοναξιά μακριά σου-
Ποιος θα μου πει
ποιος θα με πείσει
ότι είμαι στη σωστή πλευρά
Σε παρακαλώ!
Πες το εσύ
μες το μυαλό μου
πες το εσύ
που σ' εμπιστεύομαι


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 11/12/2011

ΑΠΟΛΥΤΟΣΥΝΗ

Με κατηγορούν,
δεν σκέπτομαι το μέλλον
για την απέραντη μοναχικότητα μου
το παγερό μου βλέμμα
Πως κοιτάζω μέσα από κουρτίνα
Το παρών, ο γνώμονας
και τα άλλα πέρα μακριά
δυσδιάκριτα, ανάξια της προσοχής μου
Πως τα συναισθήματα,
κρύσταλλοι αδιαφορίας
έχουν λιώσει μέσα μου
και εγώ, αγέρωχο
εγωιστικό παγόνι
έχω απλώσει τα φτερά μου.
Πως όντας διαφορετικός
αναδύω τη δυσάρεστη αλήθεια
από τα βάθη της ψυχής τους
αποστρέφοντας, αηδιασμένος,
αλλού το βλέμμα
Έχουν δίκιο!
Με τα δικά τους κριτήρια
δεν θα μπορούσε αλλιώς να είναι.
Έχουν δίκιο!
Δεν σκλαβώνεις τη ψυχή σου
αν δεν έχεις την ευχέρεια
να την ελευθερώσεις θριαμβευτικά.
Έχουν δίκιο
είμαι διαφορετικός!


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 06/11/2011

ΕΠΑΡΣΗ

Πίσω μου ελάχιστες αράδες
μπροστά δάσος
Πίσω μου ελάχιστες αγάπες
μπροστά πλήθος ακολούθων,
βίβλος το όνομα μου
Πίσω μου ελάχιστη ζωή
μπροστά αιώνες
Πίσω μου ελάχιστα να μ' αφορούν
μπροστά μεγαλόσχημοι
Καρχαρίες που οσμίζονται το κέρδος
Έτοιμοι! να με κατασπαράξουν
Διστάζω, πίεσε με όσο μπορείς!
Δεν είμαι από τους ελάχιστους γενναίους
Είμαι απλά ελάχιστα γενναίος!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 09/10/2011

ΕΠΑΝΟΔΟΣ

Όταν έφυγες έκλαψα
έφταιξα -είπα-
μα δεν ξέχασα
απλά προχώρησα.
Και τώρα που μπορείς
τώρα που ξανάρθες χαμογελαστή
ψάχνεις να βρεις στο πρόσωπο μου
ουρανοσκέπαστα βουνά
απύθμενους βυθούς
χρωματιστά στολίδια
συνδεδεμένα μεταξύ τους
με αόρατους αρμούς
Κολακευμένος απ' τη γλυκιά επίθεση
της επιφανειακής σου λάμψης
θα μου ήταν αδύνατο ν' αντισταθώ,
αν δεν είχα αποβάλλει
της ψυχής μου το ευκολόπιστο,
αν δεν είχα θωρακίσει
την αγνότητα του νου μου
αν απλά είχα λησμονήσει...
Ένα τέχνασμα ήταν αρκετό
ν' αποκαλύψει
όπως το διάφανο νερό
όπως η ίδια η απροκάλυπτη αλήθεια
το πόσο δίκιο είχα



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 19/09/2011

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ

Το φεγγαρόφωτο, ο πίνακας,
παίζοντας με την ήρεμη θάλασσα
δημιουργεί το καμβά του έρωτα.
Κρέμεται πάνω μου
το κεφάλι γέρνει
Μ' αγκαλιάζει και αισθάνομαι
με χαϊδεύει και ριγώ.
Το στήθος ανεβοκατεβαίνει
ανασαίνει όλο και πιο γρήγορα
Τρέμω!
Υγρές οι κόρες των ματιών
αστραπή τρέλας και πόθου
τις διαπερνά
Το πάθος καθρεπτίζεται.
Σε θέλω! σκιαγραφεί
το μισάνοιχτο στόμα.
Το σφίξιμο δυναμώνει,
τα χέρια εξερευνούν
-Μη φοβάσαι- ψιθυρίζει
Το φιλί καυτό, μου φέρνει ζάλη
Το φεγγάρι και η θάλασσα με παρασύρουν
Παραδώσου μουρμουρίζουν.
Αφήνομαι, είναι η πρώτη φορά!
Θα τη κρατήσω βαθιά μέσα μου
Για μένα!
Για πάντα!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 19/08/2011

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Ξέρω πως η φαντασία
ξεπερνάει την πραγματικότητα,
γεμάτη κινδύνους
είναι πέρα από αξίες
κι εγώ έχω το δικό μου
πόλεμο μαζί της.
Αγωνιώ να την κρατήσω
μακριά από τις σκέψεις μου,
να μην νιώσω ούτε λεπτό
πως μπορεί να με νικήσει.
Κι όμως:
είναι ένα με το είναι μου,
δίδυμο με την ψυχή μου,
παράγωγο του νου μου,
φωτιά που καίει μέσα μου
διαβρώνοντας την ύπαρξη μου.
Γιατί;
Απάντηση που δεν μπορώ να δώσω!
Αυτή τη μάχη δεν ζητώ
να την κερδίσω.
Πως να εξορίσω τον εαυτό μου!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 06/08/2011

ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

Χρόνια τώρα
ομνύω στην έννοια της ανθρωπιάς
αλληλέγγυος με ελπίδα για το αύριο
ζω αυτά που μου ταιριάζει
να γνωρίζω.
Μα ξαφνικά όλα αλλάζουν
ο εμπαιγμός με σπρώχνει
στην αντίθετη κατεύθυνση
στην απομόνωση της εικόνας μου.
Παγιδευμένος στο κόσμο μου
πασχίζω να μαζέψω τα πεσμένα φύλλα
την ώρα που φυσά δαιμονισμένα
Ομφαλοσκοπώ μέσα στο διαφορετικό
μαθαίνω πληροφορίες για την μεγάλη απάτη
Εξαγριώνομαι με την αυταπάτη της ελευθερίας
που μου σερβίρουν
Ξεβολεύομαι γιατί αντιστέκομαι
Αναζητώ αυτό που θα μπορούσα να είμαι
Όποιος κι αν είμαι


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 27/06/2011

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ένας χοντρός γελαστός άνθρωπος
Το χαμόγελο καταθλιπτική βιτρίνα
ενός τρομαχτικά επιθυμητού
λεπτού ειδώλου,
κρυμμένου στη σφαίρα της φαντασίας.
Το μίσος κρύβεται πίσω της!
Μίσος για κάθε μόριο
για κάθε εκατοστό πάχους,
που προστίθεται καθημερινά
και που δεν θα φύγει ποτέ.
Εκδίκηση σκληρή και επίπονη
το φαγητό!
Μια χοντρή γελαστή κοινωνία
καλοκάγαθη και μειλίχια
με χαμόγελο γεμάτο σαρκασμό
που παγώνει στα χείλια
όταν απειληθεί.
Προφανής η αντίφαση
αόρατος ο συσχετισμός.
Όμως το μίσος υπαρκτό.
Παντοτινά!


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 29/05/2011

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΠΟΙΗΤΗ

Μαύρα σύννεφα μαζεύτηκαν αγριεμένα
βγες απ΄τα ριζά του δέντρου
ο κεραυνός παραμονεύει.
Καταραμένε ποιητή
Στη καταιγίδα τόλμησε
ηρέμησε ανήσυχες καρδιές,
ίσιωσε λοξόδρομες ματιές,
κρέμασε σε μια ακτίδα φεγγαριού
τα δάκρυα τους να στεγνώσουν.
Μη λιποψυχείς!
Εύθραυστες φιλίες, τζάμια ραγισμένα
κουρέλια που πετάχτηκαν
μια νύχτα κεραυνών.
Καταραμένε κομπορρήμονα
δείξε παρεκτός
πως είσαι ποιητής.
Όχι μια άδεια λέξη
μα γεμάτη με καρδιά


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 12/05/2011