ΕΠΑΡΣΗ

Πίσω μου ελάχιστες αράδες
μπροστά δάσος
Πίσω μου ελάχιστες αγάπες
μπροστά πλήθος ακολούθων,
βίβλος το όνομα μου
Πίσω μου ελάχιστη ζωή
μπροστά αιώνες
Πίσω μου ελάχιστα να μ' αφορούν
μπροστά μεγαλόσχημοι
Καρχαρίες που οσμίζονται το κέρδος
Έτοιμοι! να με κατασπαράξουν
Διστάζω, πίεσε με όσο μπορείς!
Δεν είμαι από τους ελάχιστους γενναίους
Είμαι απλά ελάχιστα γενναίος!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 09/10/2011

ΕΠΑΝΟΔΟΣ

Όταν έφυγες έκλαψα
έφταιξα -είπα-
μα δεν ξέχασα
απλά προχώρησα.
Και τώρα που μπορείς
τώρα που ξανάρθες χαμογελαστή
ψάχνεις να βρεις στο πρόσωπο μου
ουρανοσκέπαστα βουνά
απύθμενους βυθούς
χρωματιστά στολίδια
συνδεδεμένα μεταξύ τους
με αόρατους αρμούς
Κολακευμένος απ' τη γλυκιά επίθεση
της επιφανειακής σου λάμψης
θα μου ήταν αδύνατο ν' αντισταθώ,
αν δεν είχα αποβάλλει
της ψυχής μου το ευκολόπιστο,
αν δεν είχα θωρακίσει
την αγνότητα του νου μου
αν απλά είχα λησμονήσει...
Ένα τέχνασμα ήταν αρκετό
ν' αποκαλύψει
όπως το διάφανο νερό
όπως η ίδια η απροκάλυπτη αλήθεια
το πόσο δίκιο είχα



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 19/09/2011

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ

Το φεγγαρόφωτο, ο πίνακας,
παίζοντας με την ήρεμη θάλασσα
δημιουργεί το καμβά του έρωτα.
Κρέμεται πάνω μου
το κεφάλι γέρνει
Μ' αγκαλιάζει και αισθάνομαι
με χαϊδεύει και ριγώ.
Το στήθος ανεβοκατεβαίνει
ανασαίνει όλο και πιο γρήγορα
Τρέμω!
Υγρές οι κόρες των ματιών
αστραπή τρέλας και πόθου
τις διαπερνά
Το πάθος καθρεπτίζεται.
Σε θέλω! σκιαγραφεί
το μισάνοιχτο στόμα.
Το σφίξιμο δυναμώνει,
τα χέρια εξερευνούν
-Μη φοβάσαι- ψιθυρίζει
Το φιλί καυτό, μου φέρνει ζάλη
Το φεγγάρι και η θάλασσα με παρασύρουν
Παραδώσου μουρμουρίζουν.
Αφήνομαι, είναι η πρώτη φορά!
Θα τη κρατήσω βαθιά μέσα μου
Για μένα!
Για πάντα!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 19/08/2011

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Ξέρω πως η φαντασία
ξεπερνάει την πραγματικότητα,
γεμάτη κινδύνους
είναι πέρα από αξίες
κι εγώ έχω το δικό μου
πόλεμο μαζί της.
Αγωνιώ να την κρατήσω
μακριά από τις σκέψεις μου,
να μην νιώσω ούτε λεπτό
πως μπορεί να με νικήσει.
Κι όμως:
είναι ένα με το είναι μου,
δίδυμο με την ψυχή μου,
παράγωγο του νου μου,
φωτιά που καίει μέσα μου
διαβρώνοντας την ύπαρξη μου.
Γιατί;
Απάντηση που δεν μπορώ να δώσω!
Αυτή τη μάχη δεν ζητώ
να την κερδίσω.
Πως να εξορίσω τον εαυτό μου!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 06/08/2011

ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

Χρόνια τώρα
ομνύω στην έννοια της ανθρωπιάς
αλληλέγγυος με ελπίδα για το αύριο
ζω αυτά που μου ταιριάζει
να γνωρίζω.
Μα ξαφνικά όλα αλλάζουν
ο εμπαιγμός με σπρώχνει
στην αντίθετη κατεύθυνση
στην απομόνωση της εικόνας μου.
Παγιδευμένος στο κόσμο μου
πασχίζω να μαζέψω τα πεσμένα φύλλα
την ώρα που φυσά δαιμονισμένα
Ομφαλοσκοπώ μέσα στο διαφορετικό
μαθαίνω πληροφορίες για την μεγάλη απάτη
Εξαγριώνομαι με την αυταπάτη της ελευθερίας
που μου σερβίρουν
Ξεβολεύομαι γιατί αντιστέκομαι
Αναζητώ αυτό που θα μπορούσα να είμαι
Όποιος κι αν είμαι


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 27/06/2011

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ένας χοντρός γελαστός άνθρωπος
Το χαμόγελο καταθλιπτική βιτρίνα
ενός τρομαχτικά επιθυμητού
λεπτού ειδώλου,
κρυμμένου στη σφαίρα της φαντασίας.
Το μίσος κρύβεται πίσω της!
Μίσος για κάθε μόριο
για κάθε εκατοστό πάχους,
που προστίθεται καθημερινά
και που δεν θα φύγει ποτέ.
Εκδίκηση σκληρή και επίπονη
το φαγητό!
Μια χοντρή γελαστή κοινωνία
καλοκάγαθη και μειλίχια
με χαμόγελο γεμάτο σαρκασμό
που παγώνει στα χείλια
όταν απειληθεί.
Προφανής η αντίφαση
αόρατος ο συσχετισμός.
Όμως το μίσος υπαρκτό.
Παντοτινά!


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 29/05/2011

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΠΟΙΗΤΗ

Μαύρα σύννεφα μαζεύτηκαν αγριεμένα
βγες απ΄τα ριζά του δέντρου
ο κεραυνός παραμονεύει.
Καταραμένε ποιητή
Στη καταιγίδα τόλμησε
ηρέμησε ανήσυχες καρδιές,
ίσιωσε λοξόδρομες ματιές,
κρέμασε σε μια ακτίδα φεγγαριού
τα δάκρυα τους να στεγνώσουν.
Μη λιποψυχείς!
Εύθραυστες φιλίες, τζάμια ραγισμένα
κουρέλια που πετάχτηκαν
μια νύχτα κεραυνών.
Καταραμένε κομπορρήμονα
δείξε παρεκτός
πως είσαι ποιητής.
Όχι μια άδεια λέξη
μα γεμάτη με καρδιά


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 12/05/2011