ΦΩΤΙΑ

ΦΩΤΙΑ

Φωτιά! 

φώναξε κάποιος και έφυγε αλαφιασμένος

"τουλάχιστον να σωθώ εγώ", 

έτσι του είπαν, έτσι σκέφτηκε,

πήρε μαζί και τη ζωή του, 

έτσι νόμιζε,

μα δεν κράταγε παρά αποκαΐδια. 

Θύμωσε!

Κανείς εμένα δεν βοηθάει

το συμπέρασμα, αβίαστο, ανεξερεύνητο

στα βάθη του μυαλού του. 

Ο πόνος σύμβουλος, η οργή τιμόνι.

Μαζεύτηκαν πολλοί, ο όχλος δεν αργεί

Κάποιος θα πληρώσει...

-Μη, μην περνάς από κει. Δεν βλέπεις;

Το αίμα κοχλάζει, το άδικο θα πέσει!

-Δεν έφτασα ως εδώ για να γυρίσω πίσω,

δεν είναι ώρα τώρα να λιποψυχήσω

Οι άνθρωποι θα καταλάβουν

ήρθα εδώ για να βοηθήσω. 

Παχιά τα λόγια, αδύναμα 

Όμως η φωτιά καίει τα πάντα

μαζί με τη ζωή

Που μένει άδεια 

Όταν τρέχεις με ψυχή γυμνή 

για να σωθείς.

Έτσι... 

-Μην περιμένεις οίκτο

Αφού δεν βοήθησες το βιός μου να σωθεί

Αφού άφησες τη γη αβοήθητη να ερημώσει

η αλωνιστική μηχανή σε περιμένει. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ 06/08/21

 

ΓΥΝΑΙΚΑ

Εκεί που αφύσικα γεννήθηκε
χώμα, νερό, λάσπη
ένας καμβάς ευφυούς δημιουργίας
να συνεχίσει η ζωή χωρίς παρεμβολές
Εδώ σήμερα έφτασε μέσα στους αιώνες
να ανοίξει τον ασκό
σπέρνοντας διχόνοια και αγάπη
μίσος και κατανόηση
άδολα συναισθήματα
ισόποσα κατανεμημένα
στους ξεχασμένους
Ανάγκη, καταχρηστικά άχρηστη


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 01/04/2012

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Δεν θέλω να διαβάζω
νομίζω κακό πως κάνω
πως εαυτό επηρεάζω
Πολλοί μου λένε
ΟΧΙ, κάνεις λάθος
τιθάσευσε την εγωιστική σου φύση!
Πρέπει λένε να καλλιεργώ το ταλέντο.
Έχω; Να τους πιστέψω;
Η μήπως απλώς περπάτησα
στη σελήνη του μυαλού μου τη φωτεινή
Να, όπως όταν τη κοιτάς από μακριά
να 'χει το παν μέσα της
σε έρημη αμμουδιά
με μια φωτιά δυό κιθάρες και ένα βλέμμα
που σε κοιτά επίμονα, ερωτικά
-Αχ, πως μ' αρέσει, όταν έτσι με κοιτάς-
Η μήπως χάθηκα στη σκοτεινή πλευρά της
ξέρεις, με τους τεράστιους κρατήρες
παντού ξηρασία και απέραντη ερημιά
-Αχ πως φοβάμαι τη μοναξιά μακριά σου-
Ποιος θα μου πει
ποιος θα με πείσει
ότι είμαι στη σωστή πλευρά
Σε παρακαλώ!
Πες το εσύ
μες το μυαλό μου
πες το εσύ
που σ' εμπιστεύομαι


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 11/12/2011

ΑΠΟΛΥΤΟΣΥΝΗ

Με κατηγορούν,
δεν σκέπτομαι το μέλλον
για την απέραντη μοναχικότητα μου
το παγερό μου βλέμμα
Πως κοιτάζω μέσα από κουρτίνα
Το παρών, ο γνώμονας
και τα άλλα πέρα μακριά
δυσδιάκριτα, ανάξια της προσοχής μου
Πως τα συναισθήματα,
κρύσταλλοι αδιαφορίας
έχουν λιώσει μέσα μου
και εγώ, αγέρωχο
εγωιστικό παγόνι
έχω απλώσει τα φτερά μου.
Πως όντας διαφορετικός
αναδύω τη δυσάρεστη αλήθεια
από τα βάθη της ψυχής τους
αποστρέφοντας, αηδιασμένος,
αλλού το βλέμμα
Έχουν δίκιο!
Με τα δικά τους κριτήρια
δεν θα μπορούσε αλλιώς να είναι.
Έχουν δίκιο!
Δεν σκλαβώνεις τη ψυχή σου
αν δεν έχεις την ευχέρεια
να την ελευθερώσεις θριαμβευτικά.
Έχουν δίκιο
είμαι διαφορετικός!


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 06/11/2011

ΕΠΑΡΣΗ

Πίσω μου ελάχιστες αράδες
μπροστά δάσος
Πίσω μου ελάχιστες αγάπες
μπροστά πλήθος ακολούθων,
βίβλος το όνομα μου
Πίσω μου ελάχιστη ζωή
μπροστά αιώνες
Πίσω μου ελάχιστα να μ' αφορούν
μπροστά μεγαλόσχημοι
Καρχαρίες που οσμίζονται το κέρδος
Έτοιμοι! να με κατασπαράξουν
Διστάζω, πίεσε με όσο μπορείς!
Δεν είμαι από τους ελάχιστους γενναίους
Είμαι απλά ελάχιστα γενναίος!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 09/10/2011

ΕΠΑΝΟΔΟΣ

Όταν έφυγες έκλαψα
έφταιξα -είπα-
μα δεν ξέχασα
απλά προχώρησα.
Και τώρα που μπορείς
τώρα που ξανάρθες χαμογελαστή
ψάχνεις να βρεις στο πρόσωπο μου
ουρανοσκέπαστα βουνά
απύθμενους βυθούς
χρωματιστά στολίδια
συνδεδεμένα μεταξύ τους
με αόρατους αρμούς
Κολακευμένος απ' τη γλυκιά επίθεση
της επιφανειακής σου λάμψης
θα μου ήταν αδύνατο ν' αντισταθώ,
αν δεν είχα αποβάλλει
της ψυχής μου το ευκολόπιστο,
αν δεν είχα θωρακίσει
την αγνότητα του νου μου
αν απλά είχα λησμονήσει...
Ένα τέχνασμα ήταν αρκετό
ν' αποκαλύψει
όπως το διάφανο νερό
όπως η ίδια η απροκάλυπτη αλήθεια
το πόσο δίκιο είχα



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 19/09/2011

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ

Το φεγγαρόφωτο, ο πίνακας,
παίζοντας με την ήρεμη θάλασσα
δημιουργεί το καμβά του έρωτα.
Κρέμεται πάνω μου
το κεφάλι γέρνει
Μ' αγκαλιάζει και αισθάνομαι
με χαϊδεύει και ριγώ.
Το στήθος ανεβοκατεβαίνει
ανασαίνει όλο και πιο γρήγορα
Τρέμω!
Υγρές οι κόρες των ματιών
αστραπή τρέλας και πόθου
τις διαπερνά
Το πάθος καθρεπτίζεται.
Σε θέλω! σκιαγραφεί
το μισάνοιχτο στόμα.
Το σφίξιμο δυναμώνει,
τα χέρια εξερευνούν
-Μη φοβάσαι- ψιθυρίζει
Το φιλί καυτό, μου φέρνει ζάλη
Το φεγγάρι και η θάλασσα με παρασύρουν
Παραδώσου μουρμουρίζουν.
Αφήνομαι, είναι η πρώτη φορά!
Θα τη κρατήσω βαθιά μέσα μου
Για μένα!
Για πάντα!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 19/08/2011