ΜΕ ΚΥΝΗΓΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΜΟΥ

Όμορφα είναι στο σκοτάδι
η σκέψη ανεπηρέαστη ξεφεύγει
ριπές ανεξερεύνητου φωτός
δυναμικά την επεκτείνουν
Διαμελίζουν το πέπλο
της επίπλαστης πραγματικότητας
που το μυαλό παρέχει απλόχερα
καθώς κολυμπάει στο σκοτάδι
Όμως, φοβού τους δαίμονες!
Μύχια κρύβονται στους εφιάλτες
μήτρα το σκοτάδι, τους κυοφορεί
Ευκαιρία βρίσκουν όταν απομακρύνεσαι
χωρίς εφόδια, χωρίς συμμάχους
Ωστόσο χρειάζονται!
Δείχνουν τα όρια
είναι το εμπόδιο
που πρέπει να ξεπεραστεί
Με κυνηγούν οι δαίμονες μου
όπως πάντα κάνουν, ανελέητα.
Με επισκέπτονται διεκδικώντας μερίδιο
Αρπακτικά του φόβου
Συνήθισα, δεν με τρομάζουν πλέον
Είναι εκεί πάντα
Ένα κομμάτι του εαυτού μου


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 22/03/2006

ΜΑΤΑΙΗ Η ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Περπάτησα πολύ
μα μόνο σαν είδα
τις πληγές στα πόδια το κατάλαβα
Απαρνήθηκα τη βροχή
και ας δίψαγα τόσο
για ένα βλέμμα ζεστό,ερωτικό
μα αποκαλυπτικά,τόσο εχθρικό
Έδωσα στον άνεμο
νομίζοντας πως αρκεί
τον εγωισμό μου να τραφεί
εκλιπαρώντας
Χαράμισα τα πάντα
όμως στην λάμψη των ματιών σου
συνάντησα το μάταιο.
Είχε δίκιο ο γέρος σοφός:
Πλαστή ζωή
πλαστοί άνθρωποι
πλαστός και εγώ




ΔΗΜΗΤΡΗΣ 4/03/2011

Ο ΠΟΝΟΣ;ΜΑΘΗΜΑ ΕΙΝΑΙ!

Άφησέ με να βουλιάξω
στο πάτο της αμαρτίας
Άφησέ με να νιώσω το λάθος
της οπισθοδρομικής μου γέννησης
Άφησέ με να περάσω
τις συμπληγάδες πέτρες,
της προσωπικής μου κάθαρσης
Άφησέ με να δω
τις συσπάσεις πόνου του προσώπου σου,
από τις σαϊτιές των λόγων μου
Αν δεν σε κάνω να φωνάξεις
πως θα μάθω αν μιλάς
Αν δεν σε κάνω να πονέσεις
πως θα μάθω αν έχεις αισθήματα
Αν δεν δω τα δάκρυα στα μάτια σου
πως θα μάθω αν μ' αγαπάς
Τι λόγια να πω στο θεό Ύπνο
να με πάρει στην αγκαλιά του
Τι λόγια να πω στον εφιάλτη
για να φύγει μακριά
Τι λόγια να πω στον εαυτό μου
να τον ξανακάνω φίλο
Τι λόγια να πω
σε σένα αγάπη μου
να ξανάρθεις κοντά μου


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 27/02/1995

ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ

Βούρκωσε λοιπόν μικρή μου
Βούρκωσε
Προκάλεσε τα δάκρυα σου
να βγουν στην επιφάνεια
ως χείμαρρος ορμητικός
να παρασύρουν θλίψη και πόνο.
Ίσως ο ήχος των δακρύων σου
σπάσει την σιωπή της ψυχής σου
διαλύοντας το νεφέλωμα της οργής
που με ανοησία περισσή
την έχεις επενδύσει.
Ίσως τότε με δεις
που στέκομαι μπροστά σου
έμπλεος έρωτα
βασανισμένος ανομολόγητα
με το μαρτύριο ανεκπλήρωτης αγάπης.
Γίνε καταλύτης
Σώσε με
Μικρή μου

ΔΗΜΗΤΡΗΣ 23/02/2011

CORAL

Δεν είναι το ότι έφυγες
χωρίς λόγο. όπως το φτωχό μου μυαλό
έτσι απλά το σκέφτεται,
χρόνια μετά.
Δεν είναι το ότι ακόμα υπάρχεις
μια φευγαλέα μορφή
που επιβάλλεται στο νου μου,
γεμίζοντας με, ερωτηματικά.
Δεν είναι το ότι οι επόμενες
ικανοποιώντας την ανάγκη μου
γέμισαν την αγκαλιά μου
αφήνοντας την άδεια.
Ούτε είναι το ότι για κάθε ατυχία μου
προσπαθώντας να σε ξορκίσω
σε βαραίνω με το ανάθεμα.
Μα είναι ότι ΕΣΥ
για πάντα με σημάδεψες
και να ζω συνήθισα
με το σημάδι σου
μαύρος επιβήτορας,
αγέρωχος και σκλαβωμένος
στο κοράλ σου

ΔΗΜΗΤΡΗΣ 30/08/2001

ΣΥΓΝΩΜΗ

Νιώθω από την απάντηση
πως αυτό που είπα πλήγωσε,
με αμφισβήτησε,
αποκαθήλωσε την όποια υπεροχή μου.
Η άρνησή σου δεν ωφελεί,
πιο ισχυρή η αίσθηση που έχω.
Τα βάζω με τον εαυτό μου
αλλά τα λόγια που ειπώθηκαν
εντυπώθηκαν.
Το μελάνι ανεξίτηλο, παντοτινό.
Συγνώμη!
Η λέξη φτάνει στην άκρη των χειλιών
ν΄απαλύνει το εύρος της πληγής,
να καταδείξει το αθέλητο.
Μάταια!
Μάσκα πλέον θα σκιάζει
το φωτεινό του προσώπου.
Η αποσιώπηση δείχνει ευγένεια και υπομονή,
μα στη πρώτη τρικυμία
ευκαιριακά θα ανασυρθούν
τα λόγια τα παλιά
αποτελώντας τον επιτύμβιο λίθο
σε ότι κάποτε αποκαλούσαμε
Έρωτα!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ 15/02/200

ΛΕΙΠΕΙΣ

Λείπεις!
Υπήρξε προδοσία,
μόνο που δεν ξέρω ποιος την έκανε.
Υπήρξε ζωή,
μόνο που δεν ξέρω ποιος την έχασε.
Υπήρξε αγάπη,
μόνο που δεν την διακρίνω πια.
Αχνή, χάθηκε στο παρελθόν
χάθηκε στις προσδοκίες μας
χάθηκε θέλοντας κυνικά να δείξει
πως δεν υπήρξε ποτέ.
Λείπεις!
μόνο που δεν ξέρω αν εγώ είμαι εδώ.
Αγάπησα με πάθος
τον έρωτα που έβλεπα
στα μάτια σου για μένα.
Μίσησα τη ζωή
για τα χρόνια που έχασα
πριν συναντηθούμε.
Απόλαυσα κάθε στιγμή
που έζησα πετώντας
στα ουράνια μαζί σου.
Μα ο χωρισμός με ξάφνιασε
αφήνοντας με μόνο εκεί ψηλά
χωρίς εσένα.
Είχα λησμονήσει να πάρω σχοινί για να κατέβω.
Είχα λησμονήσει να προφυλαχθώ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ 22/04/2001