ΑΔΗΣ

Είναι ωραία η ζωή
εδώ πάνω
Για αυτό έχει γεμίσει
με ψυχές,
ο κάτω κόσμος
ο Άδης λύσσαξε
Ζηλεύει!



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 27/05/2000

ΕΡΩΤΗΣΗ

Ποιος το είπε
εκείνο το ωραίο;
"Τι είναι αυτό
που το λένε Αγάπη"
Γιατί δεν με ρώτησε
να του απαντήσω:
Μισή οργιά μίσος
Μισή οργιά συναίσθημα



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 27/05/2000

ΣΧΟΛΕΙΟ

Μάτια ανέκφραστα: Η αστραπόμορφη αλήθεια
Λυγμός εσώψυχος: το αθόρυβο σημάδι
Σώμα λικνιζόμενο: η αστείρευτη γλώσσα
Η διερεύνηση, σχολείο παντοτινό
Η αναγνώριση, μάθημα ψυχής
Η ζωή, δάσκαλος



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 1/06/2000

ΕΣΥ!ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΓΩ

Κρύψε το δάκρυ που ελεύθερο κυλάει
άφησε τον ασυγκράτητο θυμό, ήρεμο να βγει
δώσε μυστήριο στον διψασμένο έρωτα
Ανεβαίνοντας την σάπια σκάλα του εγωισμού
πέφτοντας θα σπάσεις
σκορπίζοντας παντού, μαυρισμένη ψυχή



ΔΗΜΗΤΡΗΣ 29/05/2000

ΚΛΕΦΤΗΣ ΨΥΧΩΝ

Αυτός που μάτωσε την αγνότητα των παρθένων
άπλωσε νεκρά δέντρα στο ξέφωτο
έμπηξε μαχαίρια
στο σώμα της άμοιρης γης
Τροβαδούρος πλάνεψε την εύπιστη αυγή
ιππεύοντας τα πύρινα άλογα του ήλιου
συντόμεψε το μονοπάτι
Έκλεψε το ζωοφόρο ροδοκόκκινο
αφήνοντας ροζιασμένα χέρια
και κυρτωμένη πλάτη
Μονάχη τώρα η Ελπίδα, κλαίουσα
περιδιαβαίνει τα κατακαμμένα αλώνια
Μια άσπρη κουκκίδα
στο μαυροπίνακα της ψυχής του


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 7/03/2011

ΓΝΩΣΗ

Θέλω να διδάξω
τη γνώση να μεταδώσω
μια λάβα που κοχλάζει
συσσωρευμένη μέσα μου
και μου ματώνει το μυαλό.
Ψάχνω διέξοδο να βρω
να ηρεμήσω
Μα κάτι δεν πάει καλά
αδιέξοδο το μονοπάτι
ο κόσμος αδιάφορος
με προσπερνάει
Μα γιατί δεν καταλαβαίνει;
το αφήνω!
Δεν είμαι εγώ αυτός που θα τον σώσει
Προσπαθώ να μάθω
εγώ τουλάχιστον, σοφότερος να γίνω
μα που είναι ο άνθρωπος
να με διδάξει;
Μοιάζει του Σίσυφου μαρτύριο
σταλμένο απ' τους Θεούς
για να με τιμωρήσουν
Έχω ανάγκη να διδάξω
όμως άνθρωπος να μ' ακούσει δεν υπάρχει
μα πάλι όταν να μάθω προσπαθώ
άφαντος ο σοφός, κρυμμένος στο βουνό του
Απελπισμένος ρωτώ γιατί;
Θεοί!
Τι λάθος κάνω;
Ποια είναι η παγίδα;


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 6/03/2011

ΜΕ ΚΥΝΗΓΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΜΟΥ

Όμορφα είναι στο σκοτάδι
η σκέψη ανεπηρέαστη ξεφεύγει
ριπές ανεξερεύνητου φωτός
δυναμικά την επεκτείνουν
Διαμελίζουν το πέπλο
της επίπλαστης πραγματικότητας
που το μυαλό παρέχει απλόχερα
καθώς κολυμπάει στο σκοτάδι
Όμως, φοβού τους δαίμονες!
Μύχια κρύβονται στους εφιάλτες
μήτρα το σκοτάδι, τους κυοφορεί
Ευκαιρία βρίσκουν όταν απομακρύνεσαι
χωρίς εφόδια, χωρίς συμμάχους
Ωστόσο χρειάζονται!
Δείχνουν τα όρια
είναι το εμπόδιο
που πρέπει να ξεπεραστεί
Με κυνηγούν οι δαίμονες μου
όπως πάντα κάνουν, ανελέητα.
Με επισκέπτονται διεκδικώντας μερίδιο
Αρπακτικά του φόβου
Συνήθισα, δεν με τρομάζουν πλέον
Είναι εκεί πάντα
Ένα κομμάτι του εαυτού μου


ΔΗΜΗΤΡΗΣ 22/03/2006